• Czy Spurs pójdą za ciosem? Chelsea - Tottenham.
  
• Pod ogromną presją. Tottenham - Coventry City.
  
• Koniec laby. Manchester United - Tottenham.
  
• zobacz więcej wiadomości

Jak miło w końcu oglądać drużynę, podkreślam – DRUŻYNĘ. W poprzednich sezonach zwycięstwa zwykle Tottenham zawdzięczał szczęściu lub błyskowi geniuszu któregoś z zawodników – najczęściej Harrego Kane'a i Christiana Eriksena. Dziś sytuacja jest już inna. O zwycięstwach nie decydują już indywidualności, a drużyna jako kolektyw, drużyna jako drużyna po prostu.

Jestem pewien, że nadchodzi w końcu czas, w którym zbierzemy owoce pracy Mauricio Pochettino na White Hart Lane. Po latach upokorzeń ze strony najlepszych drużyn w Anglii w końcu nadchodzi moment zemsty. Juz w poprzednim sezonie widać było, że wszystko zmierza w dobrym kierunku. Za Andre Villasa- Boasa Spurs mieli problem ze strzeleniem jakiegokolwiek gola przeciwko jednemu z potentatów. A najczęściej kończyło się to w ten sposób, że Koguty dostawali w zamian kilka bramek do włąsnej bramki. W poprzednim sezonie błysk na rozpoczęcie roku 2015 i zwycięstwo z Chelsea 5-2 przełamało tą passę. Następnie nadszedł mecz z Arsenalem i zwycięstwo 2-1 w derbach,, które w poprzednich latach były dla Kogutów trudniejsze niż zwykle.

Obecny sezon rozpoczyna się świetnie. Oczywiście, Tottenham przegrał już dwukrotnie, jednak nie przypominam sobie choćby jednego spotkania, w którym byłby wyraźnie słabszy od rywala, a w meczu z Manchesterem United śmiem twierdzić, że to Spurs stworzyli sobie więcej okazji do strzelenia bramki. Ostatni mecz z Manchesterem City to była poezja i festiwal skuteczności, czyli czegoś, czego Kogutom brakowało w poprzednich latach. Kilka sytuacji strzeleckich – cztery bramki. Na to wszyscy czekaliśmy, tego od podopiecznych Mauricio Pochettino wymagaliśmy.

Erik Lamela – wszystko wskazuje na to, że ten chłopak przeszedł najdłuższy w historii Premier League proces adaptacji na Wyspach. Chłopak w końcu łapie formę i możemy zaobserwować, że wreszcie gra dla Tottenhamu sprawia mu przyjemność. Oprócz tego, że w bieżaych rozgrywkach Premier League wypracował dla swoich kolegów najwięcej klarownych okazji do strzelenia bramki, to na dodatek spośród zawodników ofensywnych przejawia największą chęć do pomagania kolegom w destrukcji. Walczy jak wół, wspomagając najczęśniej Kyle'a Walkera na prawej obronie, czym otwiera ewentualny korytarz do kontrataku dla Anglika, który może czuć się zaasekurowany w razie ewentualnego wypadu do przodu.

Cytując klasyka :) - „oczywistą oczywistością” jest to, że za nami dopiero osiem kolejek Premier League i nie możemy chwalić dnia przed zachodem słońca. Przyznam jednak szczerze, że nie widzę przeciwwskazań  dla pozytywnego myślenia w perspektywie całego sezonu. Mamy najmłodszą kadrę w Premier League, Pochettino, który wyraźnie ma pomysł na drużynę i, co najważniejsze, w końcu dostał pełnię władzy od Daniela Levego. Oczywiście zważając na siłę drużyn z Manchesteru, Arsenalu i Chelsea, która prędzej czy poźniej zacznie pukać do drzwi pierwszej czwórki, możemy spodziewać się, że w maju znów będziemy rozczarowani brakiem miejsca w Lidze Mistrzów bezpośrednio z Premier League, jednak ja liczę po cichu, że jeśli nie powalczymy z Kanonierami na krajowym podwórku, Pochettino wyciągnie z tej drużyny wszystko w Lidze Europejskiej i to właśnie tą drogą Spurs zapewnią sobie występy w przyszłorocznej edycji Champions League.